Austin'de Günlük Hayat

   

Uzun süre yazmayınca nereden başlasam nasıl anlatsam bilemiyorum. Defterime de yazamıyorum ne zamandır. Ben aklımda yer edenleri yazayım da bir ucundan, aklıma geldikçe eklerim artık gerisini de.

    Austin’e gelmeden önce araba almak gibi bir fikrimiz yoktu. Zaten 2 yıl bir şekilde geçer,Bisiklet,taksi,otobüs derken hallederiz diye düşündük hep,özellikle ben ‘’ Ankara’da hiç bisiklet süremiyorum, Austin de heryere bisikletle gitmek istiyorum ‘’gibi düşüncelerim vardı. Buraya gelince anladık ki o iş öyle olmuyormuş.Austin çok geniş araziye yayılmış bir şehir, heryere otobüs gitmiyor, gittiği yerlere de belli saatlerden sonra gitmiyor, taksi (genelde’’ uber’’kullanıyor herkes, biz de)kullanmak çok da ekonomik değil çok geziyorsanız… Derken biz de bizi 2 yıl idare edecek bir araba aldık. Şimdilik memnunuz.

   Gelelim ehliyet meselesine:) Türkiye ehliyetiniz Texas’ da 3 ay geçerli diye okuduk aslında internette, ama bazı arkadaşlar 6 ay dedi bazıları 1 yıl dedi ben de garanti olsun diye polise sordum. Polis ’’Konsolosluğunuzdan bilgi alın’’ dedi. Konsolosluğun bana döndüğü cevap:’’3-6 ay’’kullanabilirsiniz.3 mü 6 mı diye tekrar sorduğumda bir daha cevap yazmadılar.Çok ilgililer:)

   Şuan 3 ayımı doldurmuş olarak kullanıyorum, durdururlarsa da bilmiyordum filan demeyi düşünüyorum. Ehliyet sınavına girip, sabahın 6’sında direksiyon sınavına gitmek şuan için gözümde çok büyüyor.

Aslında bu riski alamayacak kadar çok polis durdurması yaşadım. Şuan için 2 tane ‘WARNİNG’im var. Bu uyarı oluyor, para ya da puan cezası yok, seni gördüm, dikkat et diyor polis.İlkinde kesinlikle haklıydı polis, ters yöne girmiş bir de adamın polis olduğunu anlamayıp durmamı istediği yerde durmamıştım. Adam babacan çıktı da anladı bari halimizden, yoksa çok riskli bir hareketti yaptığım. Ama ikincisinde kesinlikle haksızdı. Tabi burada öyle polise çok karşı çıkıp sivrilmek pek önerilmiyor:)ben de ‘’yaaa öyle mi, aslında dikkat ediyorum ama’’ gibisinden takıldım. Bir de olay sabahın 7:50 sinde kampüsün orta yerinde oluyor. Arkamdan ışıklarını yakarak gelen bir polis arabası ben durduğum anda aracın etrafını saran 3 polis ve benim camıma gelen başka bir polis,’’ne yaptım ki bu kadar’’diye düşünüyor insan.’’Stop’’da durmamışım.

   Burada çok hoşuma giden bir uygulama ‘’ Stop’’.Ana yollar haricinde bütün kesişen yollarda kesişme noktalarında durmak zorundasınız. Sağda solda hiç araba yoksa bile durup 2 sn kadar bekleyip öyle ilerlemek zorundasınız. Bizde her yerde trafik ışıkları var ya burada yok, herkes kurallara uyduğu için gerek duymamışlar sanırım. 2 yolun kesiştiği bir yol düşünün herkes duruyor ve öncelik ilk gelenin. Her yolda 4-5  araba varsa bile herkes biliyor kimin önce geçeceğini.’’hımm şu sarıdan sonra ben gelmiştim ondan sonra sıra bende’’deyip atlıyorsun yola. İşte kampüste ben durmamışım bu polis de görmüş takılmış peşime, hiç araba yok diye az durmuş da olabilirim:) illa araba tam duruş yapıp tekrar kalkacak…

   Buradaki en büyük sıkıntılarımızdan biri benim için yiyecekler.. Herşeyi bulabiliyorsunuz marketlerde ama tadı alıştığımızdan  farklı. Hepsi şimdiki deyimle Gdo lu bence:)  Mesela karpuzun çekirdeği yok, fasulyenin kılçığı yok, mısır içine şeker karıştırılmış gibi tatlı, meyvelerin tadı yok.Bir de bunları organik diye satıyorlar. Türkiye dekinin 3 katı burada meyve sebze fiyatları. Hatta bazıları çok daha fazla. Birde ölçü birimi kg değil lb (libre).1 libre ortalama yarım kilo. Mesela bir adet nar 4 dolardı bugün markette, patlıcanın libresi 3 dolar(kilosu 6), papaya, pepino gibimeyveleri bahsetmiyorum bile. Birde dolmalık biberler devasa boyutta ve tanesi 1-2 dolar onun da:)  Bize bunların hepsi taze taze ailelerimizin bahçesinden geldiği için şuan çok zor geliyor alışmak. Burada en ucuz meyve muz,kilosu 1 dolar:)

   Birkaç haftaönce ilginç bir olay yaşadık. Aslında birçok arkadaşımız için çok ilginç değilmiş, herkes karşılaşıyormuş böyle durumlarla burada. Akşam üzeri 6 gibi kapımız çaldı, ‘bize kim gelmiş olabilir ki habersiz’ diye açtık kapıyı:) 2 kişi kapıda bize gülümsüyor. Merhaba nerelisiniz filan diye başladılar muhabbete,biz de Türkiye den geldik deyince biri hemen Türkçe konuşmaya başladı’’ aa ben geçen yıl Ankara Üniv. Dil Tarih Coğ.Fak.okudum, çok seviyorum Türkiye yi, iyiki tanıştık…’’falan filan bir sıcaklar bir ilgililer. ‘’Bahçede barbekü parti yapıyoruz hem de tanışmış oluruz diye sizi davet etmeye geldik ‘’dediler. Bizde ayıp olmasın madem davet ettiler diye’’10 dk lığına tanışmak için gelebiliriz ama partiye katılamayız,başka bir planımız var’’dedik ve birazdan geliriz diye kapattık kapıyı. Çocuk Güney Kore’li Amerika da  tıp ile ilgili bir bölüm okuyor, Türkiye de dil tarih de okumuş ne alaka diye bir düşündük bahçeye inmeden önce:)

    Bahçede 10-15 kişilik bir grup vardı. Tanıştığımıza soruyoruz ‘kaç numarada oturuyorsunuz’ diye birçoğu ‘ben arkadaşıma geldim burada oturmuyorum ‘diyor. Derken bir kız geldi yanımıza ’’Türkiye den mi geldiniz, ben de 2 yıl İzmir de yaşadım’’ dedi.’’yaa… neden gitmiştiniz okul için mi?’’ deyince.  ’’Hayır, çok merak ettim Türkiye’yi o yüzden gittim, aslında asıl soru ‘Neden geri döndün ‘olmalı çünkü çok sevmiştim orayı’’ gibilerinden garip cümleler kurdu. ‘’Tömer’ e gittim Türkçe kursuna,2 sene kaldım İzmir de’’ dedi ve bunları Türkçe söyledi. Gayet güzel konuşuyor, Amerikalı aslında. Derkeeeeennn cümlenin sonunu pat diye ‘’Hiç İncil okunuz mu?’’ ya bağladı. Tabi biz o an anladık nasıl bir grubun içinde olduğumuzu ve ‘’İncil okumaya hiç gerek duymadık, ilgilenmiyoruz o yüzden’’ dedik onlar da ısrar etmediler zaten.

    Ertesi gün orada tanıştığım 5 kız bir tabak kurabiyeyle yine kapımızdalardı. Bana 5 çayına gelmişler:)))'’aaa ben de tam evden çıkıyordum, falandı filandı derken’’ kurabiyenin birini alıp,teşekkür edip uğurladım:) sonra bir daha arayıp soran olmadı, umudu kestiler heralde bizden.

   Texas’da bu tarz misyonerlik faaliyetleri çok yaygınmış. Mesela sabahları üniversitenin kapısında yaşlı amcalar İncil dağıtıyorlar. Çok ilginç geldi bana. Uzun zamandır Texas da yaşayan Türk bir arkadaşıma bahsettim ve o da hiç garipsemedi ’’Burada çok var öyle ama sen istemediğini söyleyince ısrar etmezler’’ dedi. Herkes kabullenmiş bu durumu yani, bize garip gelmiş hiç karşılaşmadığımız için. Öğrenmiş olduk.

  

   Bu haftanın en yeni ve güzel  haberi ise arkadaşım Maho’nun bebeği.8.ayında dayanamayıp katıldı aramıza:) Austin de birbirimizin ilk arkadaşı olduğumuz için sanki yıllardır tanıdığım birinin çocuğu olmuş gibi heyecanlı günler yaşadık. Ailenden uzakta olunca arkadaşlar ailen oluyor burada. ’’Biz hastaneye geldik’’ diye arkadaşını arıyorsun çünkü en yakının onlar, yanına geleceğini ve sana destek olacağını düşündüğün arkadaşların. Minik Lion şimdilik hastanede,yeterince büyüyünce eve gitmesine izin verecekler. Sağlıklı, mutlu, uzun ömrü olsun inşallah…İyiki doğdun Lion...

Yarasa Mevsimi-Austin

     

AUSTİN

    
      Evimizim yakınında çok büyük bir ağaç vardı eskiden.Beş katlı bir binadan daha büyük,o kadar büyük yani.Ağacın ismini bilmiyorum ama yaz gelince harika mor çiçekler açardı.Gece olunca aynı ağaç baykuş ve yarasaların yuvası haline gelirdi birden.Kendini göremesende baykuşun sesini duyardın ağacın içinden,bir de ani hareketlerle bir sağa bir sola uçuşup ağacın içine tekrar giren yarasalar var tabi.

    
           11-12 yaşındayım,çok sıcak bir yaz günü.Sabah uyandığımda annemin dikiş makinasının üstünde hareket etmeden bekleyen siyah bir kuş gördüm.Gece karanlıkta içeriye girmiş,birdaha da çıkamamıştı heralde.Yanına yaklaşıp elime aldım,bir yarasa.İlk defa bir yarasaya dokunmuştum,bence çok heyecanlıydı.Yarasaların gündüz göremediklerini biliyordum sadece,başka da hiçbir şey  bilmiyordum onlarla ilgili.Galiba bu yüzden beni hiç korkutmadı.Kanatlarını birazcık açtım,sanki ipek gibiydi.O gün öğleden sonra bir arkadaşımın evine gidecektim,onlar da görsün diye evde bulduğum bir kutuya koydum yarasayı.Onlara bir sürprizim olduğunu söyleyince çok merak ettiler ama kutunun içinde yarasa olduğunu öğrenince kimse dokunup bakmak bile istemedi:)Mecbur erken vedalaştık,ben aslında gece ellerimle uçurmayı düşünmüştüm.

      O günden sonra yarasalarla bu kadar yakın temasım hiç olmadı,çok yarasa da görmemiştim aslında uzun zamandır.Düne kadar...

          Ozan ''Nehire yarasaları izlemeye gideceğiz.''dediğinde hiçbir şey anlamamıştım.Onun da çok bir fikri yoktu aslında,okulda böyle bir aktivite var katılmak ister misiniz diye sormuşlar o da güzel olabilir diye tamam demiş.Evden çıkarken bu kadar çok etkileneceğimizi hiç düşünmemiştik.

           Austin'de sürü halinde yaşayan yarasalar var ve bu yarasalar yılın belli bir döneminde(Şuan Ağustos ayındayız,demekki bu dönem:)her gün aynı saatte bütün günü geçirdikleri köprülerin altından aynı anda çıkıp birbirlerini takip ederek nehir boyunca uçuyorlar.Binlerce yarasa,aynı anda aynı yöne doğru...Bu anlar  Austin'de bir şölen havasında yaşanıyor.Köprülerin üstü,nehrin kenarları,kanolar,tekneler...onların dışarıya çıkışlarını bekliyor insanlar hergün aynı saatte.

YARASALARIN ÇIKIŞINI BEKLEYEN İNSANLAR

YARASALARIN İLK ÇIKIŞI

            Güneş battığı anda oluşan alacakaranlık uçmaları için en uygun zaman dilimi oluyor.Bütün gece uçtuktan sonra sabah gün doğmadan tekrar geliyorlarmış köprülerin altına.Dönüşleri daha küçük gruplar halinde oluyormuş,bölünmüş halde.
            Fotoğraflar orada yaşanılan hissi ne kadar aktarır bilmiyorum ama tekrar yarasa izlemeye gitmek için sabırsızlanıyorum....

   

GÖZDEN KAYBOLUNCAYA KADAR BEKLİYOR HERKES

GÜNÜN GECEYE DÖNDÜĞÜ AN

Austin'de İlk Haftalar

        Bugün Türkiye den ayrılalı tam 48 gün olmuş.Zaman gerçekten çok hızlı geçiyor ve bence bu işlerin çok da kötü gitmediğini gösteriyor benim için.Demek ki burada benim için güzel şeyler oluyor,alışmaya başlamışım artık...
        Gelmeden önce Austin hakkında araştırma yaparken buranın tam bir yoga cenneti olduğunu okumuştum.Uzun zamandır merak ettiğim ama bir türlü adım atamadığım bir spor için bu şehir resmen beni çağırıyordu.Geldiğimin 3.gününde,Austin de yaşayan ve yoga konusunda uzman birinin önerisiyle,kendimi  şuan gittiğim yoga studyosunda buldum.Stüdyoyu bulmam da ayrı bir olay.Geleli 3 gün olmuş henüz  internetim yok telefonumda(google maps olmadan adres bulmada pek başarılı değilim)Ozan okula gitmiş ben evdeyim ama evde duramıyorum:)Açtım bilgisayarı stüdyonun yol haritasını bir kağıda çizdim ve atladım bisiklete.En fazla ne olabilir ki,kaybolsam bile polisi ararım diye düşünüyorum:)Austin de 3 farklı merkezi olan bir yoga studyosuydu gitmeye çalıştığım ve ben evimize en yakın olanını çizmiştim haritama.Bulmak hiç zor olmadı,hatta stüdyonun internetini kullanarak bir de konum yolladım Ozan'a ''Ben buradayım'':) En son nerede olduğum konusunda bari bir fikri olsun diye:)Sonuç olarak kaybolmadan evdeydim ve ertesi gün yoga için ilk dersim vardı.Yoga hakkında daha sonra detaylı bir yazı yazarım yine:)Şimdilik benim için çok yeni...

      

  Geldiğimizden beri hergün ortalama 10 yeni insanla tanışıyorum ve 8 inin ismini daha o ortamdan ayrılmadan unutuyorum.Zaten bunların hepsi Ozan ın sınıf arkadaşları ve onların eşleri olduğu için onlar da aynı durumdalardır diye düşünüyorum.Çünkü sınıfları 270 kişi ve sürekli bir tanışma partisi düzenleniyor okul tarafından,kim kimin ismini hatırlasın:)Tanışır tanışmaz herkes birbirini Facebook'tan ekliyor,şuan Facebook'ta ''tanıyor olabileceğin kişiler''kısmındaki hiçkimseyi tanımıyorum.Hatta arkadaş olarak eklediğim insanları arkadaşlarım arasında bulmakta bile güçlük yaşıyorum,çünkü birçoğunun Facebook ismi ve bizimle tanıştığı ismi farklı.Özellikle Çin,Japon ve Kore'li öğrenciler isimlerinin telafuzu ve yazımı İngilizce'den  çok farklı olduğu için Amerika da kullanmak için kendilerine bir Amerikan ismi belirliyorlar.Tanışmalarda da yeni isimlerini kullanıyorlar.Okuldaki sınav kağıtlarında bile gerçek isim ve takma isim kısmı bulunuyor.Çünkü gerçek ismini yazınca hoca onu tanıyamayabilir,ikisini de yazıyor kağıdına.Biz kendi ismimizle devam ediyoruz şuan:))

Bollywood Day'de dans öğrenmeye çalışırken:)

4Temmuz Bağımsızlık Günü'nden...

         Tanışma merasimlerinde isimlerden sonra sorulan ikinci soru mutlaka ''Nerelisin?''oluyor.Türkiye deyince duyduğumuz şeyler hep aynı''Yemeklerininiz muhteşem-İstanbul harika-Kapadokya'yı çok merak ediyoruz''Şimdi nasıl özlemezsin o yemekleri:((Kendisi gitmediyse bile bir arkadaşı akrabası mutlaka Türkiye de bulunmuş birçoğunun ve giden herkes hayran kalmış şekilde dönmüş geriye.Geçen sene Fransa'da Brezilyalı bir çiftle tanışmıştık ve Türkiye deyince hemen ''Kapadokya''demişlerdi bize.Şaşırmıştık nasıl bu kadar biliniyor diye.Burada da durum aynı.Herkes Kapadokya'yı çok merak ediyor.Hatta bazen ismini hatırlayamayanlar ''balloon''deyince biz söylüyoruz neresi olduğunu:)Hani bir laf vardır ya bizde ''Başka biryerde olsa meşhur olurdu burası''diye.Aslında bizde çok meşhur olmuş bir yer var ama kıymetini ne kadar biliyoruz orası ayrı.2 yıl önce Kapadokya'da Japon turistlerin başına gelen olayları inşallah bilmiyorlardır dedim hep içimden:(Yine de birçok turistik yere göre çok az olayın yaşandığı bir yer Kapadokya ve iyiki var:)

Sıcakta yapılabilecek olanlar:)

          Gelmeden önce hava sıcaklığının burada ne kadar yüksek olduğunu duymuştum.Biz zaten havası hemen hemen Austin'le aynı olan bir memlekette doğup büyüdüğümüz için çok da sürpriz olmadı sıcaklık.Burayı tercih sebeplerimizden biri de eşimin sıcak bir yerde yaşamak istemesindendi.Soğuk havadan nefret ediyorsanız burası tam size göre yani:)Sıcak havanın bendeki etkisi Ozan a göre daha farklı tabi.Onun için sıcak demek şort-terlik ve hasta olmamak demek ama benim için terden yapışmış bir tutam saç,gözümden akan rimel,yanağımda dağılmış allık,kabında erimiş juj ve yüzümde her geçen gün sayıları artan benciklerim demek.Günlük hayatımda çok fazla makyaj yapan  biri olmasamda burada iyice salıvermiş durumdayım bu işleri.Göz makyajı olarak güneş gözlüğü allık olarak da güneş kremi kullanıyorum artık.Gelmeden önce''Gidince oradan alırım''diye bitse bile birçok makyaj malzememin yenisini almamıştım.Artık 2 yıl sonra dönüş hazırlıklarında alırım,şuan hiç ihtiyacım yok:)Bir de sürekli kullandığım bandanayı''geleneksel ''zannedenler oldu burada:)Şimdi ben nasıl anlatayım başımdaki terleme için tek çarem bu diye:)))Tabi bir de en büyük pişmanlığım,gelmeden önce iyice kısalttığım baş belası kahküllerimi dizginlemenin en kolay yolu:))Şimdi ben nasıl seveyim bu kadar sıcağı...Alıştım mı evet seviyor muyum hayır...Yaşasın ılık ve kuru havalar...:)))
  
        

Türk-Japon Günümüz ''İtadakimasu''

    

            Yemek yemeyi çok seven birinin farklı mutfaklar denemekten bu kadar tedirgin olması normal değil aslında.Yurtdışına çıktığı an bütün öğünlerini salata-margarita pizza ile geçiren biri var burada:( Hatta işi abartıp yanımda sandviç götürmüşlüğüm bile var.Bu durumdan hiç de hoşnut değilim aslında.Bir kere hayatı zorlaştırıyor benim için,ikincisi de memleketimden uzaklaştıkça seçeneklerin iyice azalması olayı:)

        Austin'e gelirken de en çok nasıl yiyeceklerle karşılaşacağımı merak ettim.Burada Meksika Mutfağı çok yaygın,üniversitede de farklı ülkelerden çok fazla öğrenci olduğu için Türk,Japon,Hint,Çin mutfağı gibi farklı restoranlar da mevcut.Bunlardan birine gitmemiz gerektiğinde de ben menüdeki en vejeteryan,an az soslu,en basit yemeği alıyorum her zaman.Kendimi garantiye almak için:)
        Maho ve Ion buraya ilk geldiğimizde tanıştığımız Japon arkadaşlarımız.Evlerimiz de birbirine çok yakın olunca en sık görüştüğümüz arkadaşlarımızdan oldular zamanla.Eşler okuldayken biz de Maho ile şehri keşfe çıkıyoruz çoğu zaman.Tabi bu görüşmelerde Maho da öğrendi benim farklı ülkelerin yemeklerine olan mesafemi:)Geçtiğimiz haftasonu bizi evlerine yemeğe davet ettiler,Japon yemekleri tatmak için.Evde yapılan ve dışarıda yediğimiz farklı olabilir diye düşünerek gittim,o da yiyemezsen zorlama kendini diye sürekli yüzüme baktı durdu:)))



          Bizdeki gibi önden çorba,arada atıştırmalık,sonra ana yemek gibi bir durum yok.Herşey masadaydı ve hepsini aynı anda yemeye başladık.Masada ekmek de yok,yemiyorlar çünkü.Ekmeği sadece sandviç yaparken kullanıyorlarmış.İçecek olarak da yeşil çay tüketiyorlar,sağlıklı olduğu için.Yazın soğuk,kışın sıcak şeklinde sürekli yeşil çay içiyorlarmış.Soğuk olarak ilk defa içtim.Sağlıklı bir içecek olduğu tadının çok albenisi olmadığından da belli:)))
       

     Yemeğe başlamadan önce ellerimizi birleştirerek   '''İtadakimasu'' diyoruz.Bunun anlamı''masada olan herşey için şükretmek''
             Yemeklere gelince çorbanın ismi  ''Miso''.İçinde deniz yosunu,fermente edilmis soya sosu,yine soya ile elde ediler bir tür peynir olan ''tofu'' var(kasede görünen beyaz küpler).En son da üstüne taze soğanın yeşil yerleri ekleniyor.Kaseyi direk ağzınıza götürüp içiyorsunuz çorbayı,içindekileri de yemek çubuklarını(chopstick)  kullanarak yiyorsunuz.Kokusu gerçekten çok güzeldi,yosunun tadını da çok sevdim ama o peynir pek beklediğim gibi çıkmadı.Sonuç olarak hepsini içtim ama:)

          Masadaki favorim ''Niku-Jaga'' idi.Bizim yemeklere daha çok benziyordu,bence o yüzden sevdim bu kadar:)Sağdaki fotoğrafta üzerinde yeşil fasulye olan yemek.Eti Kore kasaplarında satılan bir çeşit dana etiymiş,patates havuç ve bu yemek için satılan bir sosla beraber pişilirmiş.En son da fasulye eklenmiş pişerken.Az pişmiş sebze yemeyi çok sevdiğim için sanırım bu ayrıntı güzelleştirdi bu yemeği benim için.Hepsini bitirdim,ekmek olsa tabağı silerdim:))))o kadar....



                                                                                                                      

          3.yemek ''Rice Ball'' .Yandaki fotoğraftaki dışı deniz yosunu ile sarılmış pirinç ve susam karışımı.Ortasında da tabağın kenarına da görelim diye koyduğu değişik bir meyve bulunuyor.Birkaç ısırmadan sonra onu da yiyebiliyorsunuz ama çookk ağır bir aroması var,ben yiyemedim.Oradan ileriye de gidemedim:)Bu bitki aynı zamanda bu yemeğin bozulmasını da geciktiriyormuş.
          4.yemek yine fotoğrafta görünen ''Tamagoyak''yani bizdeki adıyla omlet.Tek farkı rulo halinde sarılıyor olması.Onu da yiyebildim:)))

   
    



           Yemeğin üstüne sıcak yeşil çay ve yine içinde yeşil çay bulunan bir tatlı yedik.Bu ikilin uyumu güzeldi.Sıcak yeşil çay zaten sevdiğim bir içecek.








         Bu kadar emek verilmiş bir sofrada olup bir de üstüne o insanların kültürlerini dinlemek gerçekten benim için eşsiz bir deneyim.Japonya görmeyi çok istediğim bir ülke,hazır böyle bir çift de bulmuşken,nereye gitmeli nerede kalmalı diye bilgi de topladık.

          Üstteki fotoğrafta tesadüfen görünen bilgisayar ekranında bize önerdikleri bir festivalin fotoğrafları var.Kiraz Çiçekleri açtığı zaman bütün ülke bu çiçekleri görmeye gidermiş bize de bu yüzden ilkbaharda gitmemizi önerdiler.Bu tatil için bekleme süremiz biraz uzun gibi görünüyor şimdilik ama bu şimdiden hazırlık yapmama engel değil:)

          Maho ve Ion Tokyo da yaşıyorlar.Bize Tokyo'da hayatın ne kadar zor olduğunu anlattılar da halimize şükrettik azıcık:) Ortalama 20-30 katlı binalarla kaplı bir şehir..Metro ağı çok geniş ama çok kalabalık bir şehir olduğu için yetmiyor.Hatta metroda bir görevli,insanlar bindikten sonra arkalarından ittiriyormuş ki kapılar kapansın:))Bizde daha o aşamaya gelmedi sanırım,ya da Ankara da henüz böyle değildi.Araba almak istersen evinin otoparkı olsa bile aylık ortalama 300 dolar devlete park parası ödüyorsun.İster evinin otoparkına park et,ister sokağa ödemek zorundasın.Bizde de benzin  ve araba çok pahalı,aynı hesaba geliyor aslında dedik biz de:)

          Araba alsan bile trafik o kadar sıkışık ki,en güzeli işine yakın oturmak.Eğer işine yakın olsun diye merkezi bir yerde oturursan evler aşırı küçük ve pahalı.Şöyle ki Maho mutfağını tarif ederken sadece bulaşık yıkama için bir evye ve yanında bir o kadar daha tezgah olduğunu söyledi.Japonyada birçok insan böyle evlerde oturduğu için bizdeki mikrodagaların ebatlarında bulaşık makinaları satılıyormuş,insanlar genelde onu kullanıyormuş.Bazı mutfaklarda bunun için bile yer yokmuş.Bir de etrafta çok yüksek binalar olduğu için genelde evler karanlıkmış.

        Bize ''Ülkenizde genel hayatınızı etkileyen,sık sık olan bir doğa olayı var mı?'' diye sordular.Bazen,bazı bölgelerde deprem oluyor.Çok sık olmasa da kimisi çok ciddi hasarlara ve can kayıplarına yol açıyor dedik.Bizdeki 99 depreminin büyüklüğünü ve yaşanan can kaybını duyunca tabi ki çok şaşırdılar.Çok güclü bir deprem değil,nasıl bu kadar kişi öldü diye... ''Depremle yaşamaya alışmış bir ülkeyiz biz''dediler.9 büyüklüğündeki bir deprem için bile ''Masanın altına girip bekliyoruz bazen 10 dakika sürüyor'' diyecek kadar sakinler.Çünkü bu çok sık olan bir olay.Ben de hemen sordum bizdeki şehir efsanesi olmuş durumu ''Binalarınızın altında yay mı var?'':) Tabiki sadece yay değilmiş yeterli olan.Eğer 40 katlı bir binanın sadece altında esneklik olursa devrilebilir diye binanın tamamının dalgalanabilmesini sağlayacak şekilde yapılıyormuş yapılar.Hatta bunu anlatmak için iki elinin arasına bir kağıt alıp bir eliyle kağıdı masaya sabitledi diğer eliyle de kağıdı deprem anındaki bir binaymış gibi dalgalandırdı.Deprem sırasında dışardan binalar böyle görünüyormuş.

        Tek engelleyemediğimiz olay tsunami diyorlar.2011 yılındaki tsunamiden sonra Fukusima Nükleer Santrali nin aldığı büyük darbe ve etrafa yaydığı radyoaktif maddelerin etkisi şuan ortaya çıkmaya başlamış durumdaymış.Bu felaket Çernobil'den sonra en büyük nükleer santral kazası olarak tanımlanıyor.Çernobil'i bu kadar hafızalarımıza kazımamıza rağmen Fukuşima'yı nedense çok az insan hatırlıyor.Ya da kimse hatırlamak istemiyor.Bizim ülkemizin de cennet gibi sahillerine  2 tane yepyeni,sooonn teknloji nükleeer santral yapılıyor.Hayırlı olsun...

          İstanbul'un çok güzel bir şehir olduğunu duymuşlar hep,bizde birkaç fotoğraf gösterdik onlara.Boğazı ve köprüyü görünce ''Aaaaa ne kadar çok benziyor Tokyo daki köprüye'' dediler. ''Bu köprüyü de Japonlar yapmış'' deyince anladılar neden bu kadar benzediğini...:)
       
          Bu aralar Japonya'da göbek dansı çok modaymış.Maho bana bu dans sizin geleneksel dansınız mı,sen biliyormusun bu dansı diye sordu.Tabi İstanbul'a gelen turistleri  Türk gecesi diye götürüp dansöz oynatınca geleneksel zannediyorlar:)Biraz araştırınca Selçuklular zamanına kadar dayanan bir dans olduğunu öğrendim,bize de Mısırlılardan aktarılmış gibi bir yazı da okudum.Yani mazisi eski ama bizim geleneksel dansımız mı bence hayır.Bilen varsa aydınlatsıt:)Ben bizim geleneksel danslarımızı Horon,Zeybek,Harmandalı,Kaşık havaları,Halay...diye biliyorum.Japonya'da özellikle gençler arasında çok yaygınmış.Bütün spor salonlarında 'Göbek Dansı' kusları da yer alıyormuş şu anda.Zayıflama için de tercih eden çokmuş bu dansı.Ben düğünümde bile zor oynadım,göbek dansı hiç yok bende diye açıkladım durumu...:)

        Bir de son olarak müziğe çok önem veriyorlar.Daha ilkokuldayken başlıyorlar bir entrüman çalmaya.Okulda çok yoğun bir ders olarak görmeseler bile birçok aile özel hocalarla çalıştırıyormuş çocuğunu.Müzik,eğitimlerinin bir parçası olmuş onlar için her zaman.Hatta Ion'un annesi de evinde de dersler veren bir piyano hocası.Bizim çocuklar sadece flüt çalıyor deyince  hayran hayran baktılar.Meğer 'Yan Flüt 'zannetmişler:))))Yok dedim nerdeeee....Bizde eskiden mandolin çalarmış öğretmenler,şimdi birçoğu flüt bile çalamıyor.Maazallah sanata filan aklımızı kaptırıverirsek okumayız,aç kalırız.Bir de öyle çok sanatla uğraşan insan yoldan çıkar,bizim kültürümüzü yozlaştırır böyle şeyler.Çocuk bugün müzikle başlar yarın dansçı filan olacağım derse ne yaparız...Tabiki bunları içimden söyledim::::((((((((((((((Kötüleyecek halim yok ya elin memleketinde hasret duyduğum vatanımı.Burda bizbizeyiz diye yazıyorum,yoksa bunu kimselere söylemem....Biri duysa güler zaten Sanat mı Yozlaşma mı....ikisi bir arada...Türkiye'deyken,Amerika'da  ilk anlarda faydası olur diye gittiğim bilmem kaç saatlik orta seviye ingilizce kursumun kifayetsiz kaldığı anlardı.....:)))Gelecek amaaaaaaa, buraya ingilizce post(!) eklediğim günler de gelecek...:)))))) See you soon:)))))))))

Kumaş Bahane...

        Stitch Lab,Austin'e geldiğim ilk günlerde  internette kumaşçı ararken karşılaştığım bir dükkandı.Yanımda bir iğne birkaç renk de iplik var sadece ama yinede ilk gezmek istediğim,en merak ettiğim yerler hep kumaşçılar oluyor.Bu dükkanın içi hakkında hiçbir fikrim olmasa da dışının güzelliği beni sabahın erken saatinde uyandırıp bu sıcakta yollara düşürdü.

        Aslında giderken beklentim biraz yüksekti dokunacağım,göreceğim kumaşlar konusunda.Pek  beklediğim gibi olmadı:)Biz Türkiye'de baskısıyla,rengiyle,dokusuyla çok daha kaliteli kumaşlar kullanıyoruz bence.Tabi bu kıyaslamayı sadece burası için yapıyorum,başka mağazaları gezmedim henüz.

        Bir evi kumaş atölyesine çevirerek oluşturulmuş bu dükkanda bir odada da dikiş  kursları veriliyor.Tesadüf bugün de çocukların dikiş  kursu varmış.İçeri girince 6 tane 10-11 yaşlarında kız çocuğunu dikiş makinasının başında,gayet de seri bir şekilde dikiş dikerken buldum.Büyük bir masa etrafında çalışıyorlar,ortada dikecekleri model bebek duruyor,yanlarında öğretmenleri,arkalarında da herbirine ayrı dikiş makinası.Öyle güzel bir ortam ki...Bana nasıl diktiklerini,hangi renk olacağını anlatırken bile yerlerinde duramıyorlardı.Kalıp çıkarmayı keşke ben de bu yaşta öğrenseydim dedim içimden.Ailelerinin izni olmadan fotoğraflarını çekmem uygun olmayacağı için sadece dikiş diken bir çocuğun arkasından fotoğrafını çektim.

        Kalıpları çizerken,keserken,dikerken öyle becerikliler ki.Bu yaşta böyle bir hobi ile tanışmak,bundan keyif almak,isteyerek o makinanın önüne oturmak...Kendi çocukluğum aklıma geldi,çünkü  ben de bu yaşlarda annem gezmeye gidince makinayı kurcalamaya başlamıştım:)

        O masada o çocukların toplanması kadar güzel olan başka birşey varsa o da dikilen bebekti...

         4 Temmuz Günü(ABD nin bağımsızlık günü) gece yarısına kadar  kutlamalar devam etti.Gece saat 12 civarında eve dönmek için otobüse bindik.Otobüs biraz ilerledikten sonra bir durağa yaklaştı ve kapılarını açtı,aynı anda şöför yerinden kalktı ve  ön tarafta yanyana duran dörtlü koltuğu geriye yasladı.Bu sırada otobüsün ön kapısından durağa doğru platform şeklinde bir engelli yolu açıldı.O yoldan tekerlekli sandalyesiyle içeriye genç bir kız girdi ve şöförün onun için hazırladığı boş alana geldi.Şöför kızın arabasını güvenlik kemerlerine bağladı ve ''İyi misin?'' dedi,kız iyi olduğunu söyledikten sonra şöför yerine geçti ve yola devam ettik.İnerken de aynı nezaketle indirdiler otobüsten.
        Kız otobüsten indikten sonra ''Bizde neden bu özen yok'' diye düşündük.Bırakın kutlamayı,eğlenceyi daha okula,hastaneye gidemiyor tekerlekli sandalyesiyle engelli insanlarımız.
        İşte bu dikilen bebek bu hassasiyetin burada ne kadar erken yaşta başladığını gösteriyor bence.Tekerlekli sandalyede bir deniz kızı...

Yıllar Sonra Tekrar ''Bisikletli Günler''

       

Bisiklet,en sevdiğim en ferah ulaşım aracı.Çocukken mahalledeki bir arkadaşımın 2 tekerlekli ama orta boy bir bisikleti vardı.Birgün onlar başka bir oyun oynarken ben de o bisikleti sürmeyi denedim.Bunu yaptığımda 6 yaşındaydım.Aaa sürüyormuşum dedim sonra.Meğer ben zaten biliyormuşum bunu sürmeyi.Yani hiç öyle 4 tekerden birer tane azaltarak filan olmadı benim bisiklet maceram.İçimde varmış doğuştan:)Sonra baktım sürüyorum kendi bisikletimizi sürmeye başladım.O da benim değil ,abimin ve boy olarak bana çok büyük.Bilenler bilir,kalkmak ve durmak için bir kaldırım kenarı bulmanız lazım eğer bisiklet size büyükse,o derece büyük:)


          Yaşadığım tehlikeleri ve düştüğüm anları hatırlayınca kendi çocuğum olurda bisiklet sürerse içim nasıl rahat edecek diye düşünmeden edemiyorum.Ellerini bırakma,bunu yaparken saçını ve şapkanı düzeltme,fren olarak ayağını arka tekere koyma...bir sokak çocuğunun yapabileceği bütün hareketleri yapardım:))Bunları yaparken öyle çok düştüm ki,bazen ayaklarımdaki yaraların büyüklüğü beni bile korkuturdu.Annemler bir daha bisiklet sürmeme izin vermezler diye de o yaralar biraz kendine gelene kadar şort giymezdim,kamuflaj önemli:)


          Bütün mahallenin bisikletli çocukları toplanıp tekerinize hava bastırmaya gitmenin keyfini,yaşamayan birinin anlaması o kadar zor ki.Bunun tarifi yok çünkü.Lastiğe yama yapılırken izleyen kaç çocuk vardır şu zamanda? Bizim mahallede 'Dayı' diye bir tamirci vardı,çok iyi bir amcaydı,yaşıyorsa kulakları çınlasın...(Dayı diye bir amca da ilginçmiş gerçekten)

           Üniversiteye başladıktan sonra bisikletimle vedalaşmak zorunda kaldım.Bizim ülkemizde bisiklet bir ulaşım aracı değil çünkü.Çocukların parklarda,okul bahçelerinde sürebileceği bir oyuncak,büyüklerin trafiğe kapalı yollarda,göl kenarlarında yayaların yürümesi için yapılmış parkurlarda süreceği bir eğlence aracı.Bu benim fikrim değil ama oluşan ortam tam da bunu yansıtıyor.Eğer bisikletinizle araçların kullandığı yola çıktıysanız,onları engellediğiniz ve yolu işgal ettiğiniz için sıkıştırılmayı,üzerinize araba sürülmesini haketmiş oluyorsunuz.Araba kullanmanın bile bu kadar riskli olduğu bir trafikte bisiklet kullanmaya hiç cesaret edemedim.
        

 Austin'e geleceğimiz kesinleşince ilk düşüncem bir bisiklet almak oldu.Kalacağımız süre boyunca ulaşım aracım belliydi.Tabi buraya gelince bisikletin benim gibi bir amatör için çok yeterli bir ulaşım aracı olmadığını da öğrendim ama şimdilik yetiyor:)Hayalimde de soldaki gibi bir bisiklet vardı ama onun da rengini tutturamadık,şuan eldekinin değerini bilmeye çalışıyorum:)
         







          Buradaki bisiklet kültürüne gelince.Öncelikle herkes bisikletin bir ulaşım aracı olduğunu kabul etmiş durumda.Eşime okulda ilk derste bir liste dağıtmışlar.Alışveriş yapılacak yerler,kafe ve restoranlar,konser alanları...yani ilk zamanlarda size yol göstrecek bir rehber niteliğinde.İşte bu listede bir de bisikletçi var.Bisikletin ne kadar hayatın içinde var  olduğunu  bu listeden bile anlayabiliyor insan.

        

 

Okulun önerdiği bisikletçi The Peddler Bike Shop

        

     İlk önce bisiklet satın almak için yola çıksak da araştırdıkça bizim gibi geçici süreliğine gelenler için kiralamanın çok daha mantıklı olduğunu farkettik.Çünkü iyi bir bisiklet almak istiyorsanız en az 600-700 Dolar ı gözden çıkarmanız gerekiyor ama aynı bisikleti dönemlik 50 Dolar vererek kiralayabilirsiniz.
       

         Bütün bisikletçiler kiralama işi de yapıyorlar ama biz üniversitenin bisikletçisinden kiralamayı tercih ettik.Okulun internet sayfasından hangi gün ve saatlerde açık olduğuna baktık ve ilk başta biraz şaşırdık çünkü sadece birkaç gün belli saatlerde açıktı.Tabi biz normal bir bisikletçi diye düşünmüştük:)Gidince ne kadar özenilesi bir oluşum olduğunu gördük.
          2 tane üniversite öğrencisi kız arkadaş işletiyor burayı,yeni dönem başlayınca 2 kız arkadaşları daha gelecekmiş.Bizimle ilgilenen arkadaş çevre mühendisliği okuyormuş.Bisikletin tamiri ile de kiralama işlemleriyle de onlar ilgileniyor.Öyle de severek yapıyorlar ki...

Okulun bisikletçileri

Tamiri de onlar yapıyor

           100 dolar vererek 2 tane bisiklet kiraladık.Bisikletler çalınırsa sizden bisikletin parasını alıyorlar,öyle de bir durum var tabi.Sigorta mı yaptırsak ki dedim içimden:)))2 tane kilit verdiler herbirimize,önemli olan bisikletin iskeletini çaldırmamakmış,en fazla tekeri götürebilecekleri şekilde kilitlemem gerekiyormuş.İyi kilitlediğimi düşünüyorum ama bakalım,çalınırsa yazarım...:)Bir de  burada kask takmak zorunlu değil ama ön ve arka ışığınızın olması zorunlu.

           Birkaç gündür heryere bisikletle gidiyorum,ilk başlardaki tedirginliğim yok artık çünkü burada bütün araçlar önceliği size veriyorlar.Hatta benim tedirgin hallerim onları zor duruma sokuyor bile diyebilirim:))Heryerde bisiklet yolu var ve o yola kesinlikle arabalar girmiyor,yani oradaysanız güvendesiniz.

          Bisikletinizle biryere gittiğinizde nereye park edeceğinizi düşünmenize gerek yok çünkü heryerde bisiklet parkları da var.Dün hiç bilmediğim bir yere gittim,yanyana birçok mağazanın olduğu bir alışveriş sokağı gibi bir yer.Elimde bisiklet,nereye kilitleyebilirim acaba diye düşünürken benim bu halimi gören bir kafenin çalışanı geldi yanıma ve bana park yerini gösterdi,bisikletimi kilitleyinceye kadar da yanımda bekledi.Herşeyin yolunda olduğundan emin olunca da iyi günler dileyerek işine geri döndü.İşte böyle anlar insana kendini iyi ve güvende hissettiriyor.

                             Son olarak da  yapmak isteyenler için Pinterest'te görüp bayıldığım bir DIY projesi.Belki denemek istersiniz...